Achter zijn café op den Bult had Driek Smits een flink stuk grond aan de Poelakker te Opwetten. Voor zijn café liep de doorgaande weg van Tongelre naar Nuenen.

Aannemer Kees Oomen uit Aalst en architect Antoon van Os waren geïnteresseerd in dat stuk grond om daar 28 woningen te bouwen. Op 17 mei 1929 vroegen zij de vergunning aan bij de gemeente Nuenen c.a.. De vergunning werd verleend onder nummer Klein Heieind D346 – 1 t/m 28. Vandaar de naam ‘De 28’, tegenwoordig Opwettenseweg 133-187. De bouw bestond uit vier blokken van zes woningen en een blok van vier woningen. Een deel van de woningen stond achter café Smits en een deel langs de Opwettenseweg, ten westen van zijn café. De bouwkosten bedroegen 56.000 gulden. De huur werd bepaald op drie gulden per woning per week.

Aanvankelijk was het niet makkelijk om alle panden te verhuren. De panden werden bewoond door werkvolk van overal uit het land en voor ongeveer de helft van Duitse afkomst. Het was de periode dat N.V. Philips tot bloei kwam en verlegen zat om glasblazers, elektrotechnici en gereedschapsmakers. Daarnaast waren er wat kleine zelfstandigen, zoals een kleermaker, een verzekeringsagent, een metselaar en een timmerman. Al snel bleek dat de huizen zogenaamde doorstroomhuizen werden. Philips was een sociale werkgever en had voor zijn werknemers een eigen woningstichting opgericht. Deze woningen werden aan hen aangeboden. Hierdoor kwamen de huizen aan de Opwettenseweg voor een deel leeg te staan.
De slechte economische tijd en het niet vlot verlopen van het verhuren, waren voor aannemer Oomen redenen om de woningen in 1933 van de hand te doen. De ’28-woningen’ gingen over naar diverse financiële instellingen, zoals hypotheekbanken en makelaars.

Na WO-II ging het aanmerkelijk beter. Het was het kenmerkende van de na-oorlogse wederopbouwperiode. Veel bewoners met ondernemings- en handelsgeest hadden er vaak nevenberoepen, zoals: fietsenmaker, kapper, schoenmaker, kruidenier of tabakverkoper. Veel huurders kregen de gelegenheid om hun woning te kopen. Sinds de eenentwintigste eeuw zijn de panden voornamelijk in particuliere handen.

Café  Smits verdween in 1962 en er ontstond een driehoekig grasveldje. Buurtbewoners hebben rond een van de lindebomen, die vroeger voor het café stonden, een bank, de zogenaamde buurtbank geplaatst. Het initiatief werd door de gemeente toegejuicht. Menigeen heeft zijn verhaal op deze bank verteld. En nog steeds maakt men gebruik van de buurtbank.

Uit: Nuenen Op ’t Randje van Tonny van den Boomen en Yvonne Henderson